1p11sc.md (2126B)
1 In hac ultima demonstratione Dei existentiam a posteriori ostendere 2 volui ut demonstratio facilius perciperetur; non autem propterea quod ex 3 hoc eodem fundamento Dei existentia a priori non sequatur. Nam cum posse 4 existere potentia sit, sequitur quo plus realitatis alicujus rei naturæ 5 competit eo plus virium a se habere ut existat adeoque Ens absolute 6 infinitum sive Deum infinitam absolute potentiam existendi a se habere, 7 qui propterea absolute existit. Multi tamen forsan non facile hujus 8 demonstrationis evidentiam videre poterunt quia assueti sunt eas 9 solummodo res contemplari quæ a causis externis fiunt et ex his quæ cito 10 fiunt hoc est quæ facile existunt, eas etiam facile perire vident et 11 contra eas res factu difficiliores judicant hoc est ad existendum non 12 adeo faciles ad quas plura pertinere concipiunt. Verum ut ab his 13 præjudiciis liberentur, non opus habeo hic ostendere qua ratione hoc 14 enunciatum "quod cito fit cito perit" verum sit nec etiam an respectu 15 totius naturæ omnia æque facilia sint an secus. Sed hoc tantum notare 16 sufficit me hic non loqui de rebus quæ a causis externis fiunt sed de 17 solis substantiis, quæ (per propositionem 6) a nulla causa externa 18 produci possunt. Res enim quæ a causis externis fiunt, sive eæ multis 19 partibus constent sive paucis, quicquid perfectionis sive realitatis 20 habent, id omne virtuti causæ externæ debetur adeoque earum existentia 21 ex sola perfectione causæ externæ, non autem suæ oritur. Contra quicquid 22 substantia perfectionis habet, nulli causæ externæ debetur; quare ejus 23 etiam existentia ex sola ejus natura sequi debet, quæ proinde nihil 24 aliud est quam ejus essentia. Perfectio igitur rei existentiam non 25 tollit sed contra ponit; imperfectio autem contra eandem tollit adeoque 26 de nullius rei existentia certiores esse possumus quam de existentia 27 Entis absolute infiniti seu perfecti hoc est Dei. Nam quandoquidem ejus 28 essentia omnem imperfectionem secludit absolutamque perfectionem 29 involvit, eo ipso omnem causam dubitandi de ipsius existentia tollit 30 summamque de eadem certitudinem dat, quod mediocriter attendenti 31 perspicuum fore credo. 32 33